می نویسم برای سالها بعد

هیچوقت نتونستم حسی داشته باشم ...به یک دنیای صورتی...به لواشک و پاستیل و گوجه سبز ...به کفش های پاشنه بلند و دامن کوتاه...به سرزمینی پر از لاک های رنگارنگ ...رژهای قرمز و صورتی و ...ریمل و ...به ناخن های بلند و زیبا ...به دستبند و گوشواره و گردنبند ...به لباس های عروسکی ...به دورهمی ها ...هنوز هم ابروهایم دست نخورده باقی مانده باریک و پیوندی...دخترم اما هیچوقت نفهمیدم دختر بابایی بودن یعنی چی؟هیچوقت نفهمیدم خواهر و برادر داشتن چه حسی داره!!!هیچوقت یاد نگرفتم معشوقه ی خوبی باشم چون معشوقه های خوب مدام ناخن هایشان را سوهان میکشند و با لاکهای رنگی تزئینشان می کنند اما من ناخنهای یکی درمیان کوتاه و بلندم را هرگز سوهان نمیکشم حتی وقتی یکیشان میشکند اضافه هایش را میگیرم و منتظر مینشینم تا بلند شود... خیلی مسخره است اگر بلد نباشی جوری خط چشم بکشی که به صورتت بیاید یا جوری ریمل بزنی که مژه هایت بهم بچسبد و حوصله نداشته باشی جدایشان کنی... یا اینکه اسم عطرهای مارک و برندهای مختلف را بلد نباشی ... اصلأ خوب یا بد چه فرقی میکند ، خاصیت آدمها همین است ، بعضی ها بلد هستند معشوقه باشند بعضی ها نه !! می نویسم برای سالها بعد...

خوشحالی یعنی : داشتن یه دوست که جای خواهر نداشتتو پر کنه یهویی خوشحالت کنه با حرفاش بهت امید بده مریم جونم ممنون که هستی به اندازه خواهری که همیشه آرزوی داشتنشو داشتم دوستت دااااارم مهربون ترین آجیه دنیا می نویسم برای سالها بعد...

سوزاندند ... بیست و چندسال از عمرم را ... زندگی ام را ... 9 سالگیم را ... 16 سالگیم را ... 18 سالگیم راااا ... سوزاندند انتخاب هایم را ... خاکستر شدم در انتخاب هایشان ... آتش گرفتم در اتاق تنهایی که برایم ساختند .. دیگر برنمیگردند آن روزهایی که میتوانستند از بهترین روزهای زندگی ام باشند ... در بیست و چند سال باقیمانده دیگر 18 سالگیم بر نمیگردد... دیگر دخترانگی هایی که نکردم برنمیگردند ... می نویسم برای سالها بعد...

یه پاییز دیگه هم از باهم بودنمون گذشت

ان شاءالله یلدای 96 ، خونه خودمون باشیم

برات بهترین هارو آرزو میکنم حسین جونم

یلدات مبااااااااااااااااارک

می نویسم برای سالها بعد...

در این بیست و چندسال لحظه ای نبوده که به مرگ فکر نکرده باشم اینکه کی ، کجا ، در چه سنی ، ... اینکه امشب که چشمهایم را میبندم دیگر هرگز فردا نشود اینکه نکند هرگز عروس نشوم مادر نشوم مادربزرگ نشوم و زود بمیرم ... فکر اینکه نکند قبل از آنکه زندگی کنم زود تمام شود و .... تمام فکرم همینها بود تا آنکه برای اولین بار در این بیست و چندسال به بهشت زهرا رفتم ... از آن روز تا به الان فقط به این فکر بودم که بعد مرگم چه کسی می آید سر قبرم ؟ چه کسی گریه میکند برایم ؟ نه دوستی – نه خواهری – نه برادری - ... میدانی ... بعضی ها حتی بعد از مرگ هم کسی را ندارند می نویسم برای سالها بعد...